انتقال نطفه بارور شده داخل لوله رحم Zygote intrafallopian transfer
انتقال سلول تخم یا نطفه بارور شده به درون لوله های رحمی ( ZIFT ) يکی از روش های کمک باروری است که تركيبي از IVF و GIFT مي‌باشد. بيماران مشابه IVF آماده شده، تخمك ها جمع‌آوري می شود، در آزمايشگاه لقاح صورت مي‌گيرد و جنین ها (مرحله زیگوت) تشکیل می شوند.
اما در مرحله انتقال، پس از انتخاب جنین ها (مرحله تک سلولی) بسته به کيفيت جنين‌ها، شرايط رحم و سن خانم، تعداد مناسبی از آن‌ها (معمولاٌ تا ۴جنين) بنا به صلاحدید پزشک، با کمک لاپاراسکوپی در لوله های رحم (فالوپ) قرار داده می شود.
اين روش به طور عمده در مواردي كه انتقال جنين از دهانه رحم و راه واژینال مشكل باشد یا ممکن نباشد، انجام مي‌شود.
تفاوت روشZIFT با GIFTنیز در این است که در روش زیفت جنین های لقاح داده شده در آزمایشگاه به لوله های رحمی انتقال داده می شوند؛ در صورتی که در روش گیفت مخلوط تخمک و اسپرم به لوله ها منتقل می شوند.
عموماً خانم دو ساعت بعد از انتقال جنين با لاپاراسکوپی، از مراکز درمانی مرخص می‌شود و به افراد توصيه می‌شود سه روز در منزل استراحت نمایند و در صورت امکان بيشتر روز را استراحت کرده و ترجيحاً از توالت فرنگی استفاده نمايند. سایر مراحل بعدی نیز مشابه IVF انجام می شود.
بیشتر بخوانید : لقاح مصنوعی یا IVF چه کمکی به زوج نابارور می‌کند؟
- روش ZIFT ، انتقال نطفه بارور شده به داخل لوله رحمی
معمولاً یکی دیگر از موارد به کار گیری روش زیفت ZIFT پاسخ ضعیف تخمدانی خانم است. به این معنی که فرد تعداد تخمک‌ها و رویان‌های کمی دارد که همین امر یکی از عوامل رایج شکست و درمان ناموفق یک سیکل درمانی IVF (یا میکرواینجکشن) می باشد.
در این موارد به کارگیری روش زیفت ZIFT)) یا همان انتقال مستقیم جنین به داخل لوله فالوپ با کمک لاپاروسکوپی پیشنهاد می‌شود. البته برای این افراد، از تخمک‌گذاری تهاجهی با دوز بالای داروی HMG که باعث ایجاد تخمک‌های بیشتری می شود نیز استفاده می شود.
در برخی موارد مشکلات ناباروری، احتمال موفقیت روشZIFT نسبت به IVF و میکرواینجکشن بیشتر است؛ زیرا جنین ها مستقیماٌ (رویان‌ها) به جایی که تعلق دارند فرستاده می‌شوند (انتقال به لوله فالوپ).
اما به دلیل این که میزان باروری تخمک، پیشرفت روند باروری و کیفیت جنین های تولید شده در این روش ها قابل ارزیابی نیست، از این رو معمولاً تعداد جنین های بیشتری منتقل می شود که این امر می تواند منجر به بارداری های چند قلویی و حاملگی خارج رحمی شود.
در روش میکرواینجکشن معمولا تعداد جنین کمتری به رحم انتقال داده می شود و لذا احتمال وقوع حاملگی خارج از رحم و بارداری چندقلویی کاهش یافته و درصد موفقیت درمان نیز بیشتر می گردد.
همچنین در روش های درمان ناباروری نوین مثل میکرواینجکشن برخلاف روش GIFT و ZIFT تخمک و اسپرم هایی با بهترین کیفیت انتخاب و در محیط آزمایشگاهی با تزریق اسپرم به داخل تخمک از روند تشکیل جنین اطمینان حاصل می شود.