چه چیز می‌تواند بر باروری شما تاثیر بگذارد؟

چه چیز می‌تواند بر باروری شما تاثیر بگذارد؟

هنگامی که یک زن در تلاش برای بارداری است و نمی‌تواند پس از گذشت ۶ ماه تا یک سال باردار شود، ممکن است اولین تصور وی مقصر جلوه دادن سقط جنین باشد. با این حال، مهم است بداند که عوامل متعددی وجود دارند که بر باروری تاثیر می‌گذارند و می‌توانند منجر به مشکل در بارداری شوند. نمونه‌هایی از این عوامل عبارتند از:

سن

سن یکی از بزرگترین عوامل موثر در باروری است. پس از سن ۳۰ سالگی و به ویژه پس از ۳۵ سالگی کیفیت و تعداد تخمک‌های زن می‌توانند کاهش یابند. در نتیجه، یک زن ممکن است به طور قابل توجهی بارداری دشوارتری داشته باشد. پزشک می‌تواند برای ارزیابی اندوخته‌ تخمدانی زن یا میزان تخمک‌های سالم که ممکن است برای زن باقی مانده باشند، آزمایش خون انجام دهد. نمونه‌هایی از این آزمایش‎ها شامل سطح هورمون محرک فولیکول (FSH) و سطوح استرادیول هستند. پزشکان معمولا برای تعیین اینکه آیا زن در هنگام تلاش برای باردار شدن در سن بالاتر نشانه‌هایی از ذخیره‌ی تخمدانی سالم دارد یا نه، این نوع آزمایش‌ها و همچنین تصویربرداری با سونوگرافی را توصیه می‌کنند. مردان نیز تحت تاثیر این موضوع قرار می‌گیرند، زیرا میزان و کیفیت اسپرم آنها با گذشت زمان می‌تواند کاهش یابد. با این حال، میزان این کاهش معمولا کمتر از کاهش تخمک در زنان است. اگر یک زن در سن ۱۷ سالگی سقط جنین کرده باشد و در سن ۳۶ سالگی قصد باردار شدن داشته باشد احتمالا باروری او بیشتر به سن او مرتبط است تا سقط قبلی.

سابقه‌ پزشکی

تعدادی عارضه‌ی پزشکی وجود دارد که می‌تواند بر سلامت رحم زن و تعادل هورمون که می‌توانند بارداری را تحت تاثیر قرار دهند، تاثیر بگذارد. برای مثال، سابقه‌ی بیماری سندرم تخمدان پلی کیستیک یا آندومتریوز ممکن است توانایی زن برای باردار شدن را تحت تاثیر قرار دهند. در صورتی که زن سابقه‌ی بیماری‌های آمیزشی یا عفونت‌های منتقله آمیزشی دارد، این امر می‌تواند منجر به یک بیماری شناخته شده با عنوان اختلال التهابی لگن شود که احتمال باردار شدن زن را تحت تاثیر قرار می‌دهد. او همچنین ممکن است اختلال مربوط به تخمک‌گذاری ناشی از وزن یا سابقه خانوادگی که ناشناخته است، داشته باشد. اگر یک زن در حال حاضر پریودهای منظم ندارد، او ممکن است تخمک‌گذاری نکند (رها کردن تخمک برای لقاح). ناتوانی تخمدان در رهاکردن به موقع تخم یا تخمک بدان معنی است که زن نمی‌تواند باردار شود. بعضی از زنان ممکن است تخمک گذاری کنند، اما ممکن است به آنچه که با عنوان فاکتور لوله‌ای شناخته می‌شود، که در آن لوله‌های فالوپ باز نیستند، مبتلا باشند. در این مورد، زن نمی‌تواند باردار شود. فاکتور لوله‌ای، علت موثر تقریبا یک سوم مشکلات باروری است که بر توانایی یک زن برای باردار شدن تاثیر می‌گذارد.

سلامت اسپرم

هم مردان و هم زنان می‌توانند مشکلات باروری داشته باشند. ممکن است که مرد اسپرم با کیفیت و کمیت پایینی داشته باشد. یک مرد همچنین ممکن است مبتلا به عدم تعادل هورمون تستوسترون، که می‌تواند بر باروری او تاثیر بگذارد، باشد. خوشبختانه، یک آزمایش برای تعیین اینکه آیا باروری مرد ممکن است بر توانایی زن و شوهر برای باردار شدن تاثیر بگذارد یا نه، در دسترس است. همچنین ممکن است که پزشک قادر به تعیین علت ناباروری زن نباشد. این با عنوان باروری با علت نامشخص شناخته شده است و در حدود ۱۰ درصد از همه زوج‌ها رخ می‌دهد. با این حال هنوز هم گزینه‌هایی برای حاملگی وجود دارد. زوج‌هایی که به دلیل نگرانی‌ها و مشکلات مربوط به باروری ممکن است نتوانند باردار شوند، می‌توانند یک کودک را به فزرزندی قبول کنند. خبر خوب این است که داشتن سابقه باردار شدن موفق، شانس زن را برای بارداری در آینده افزایش می‌دهد. در صورتی که زن و شوهر به مدت یک سال رابطه‌ی جنسی محافظت نشده داشته باشند و باردار نشده باشند، می‌توانند برای گفتگو در مورد عواملی که می‌توانند باروری آنها را تحت تاثیر قرار دهند به پزشک مراجعه کنند. پزشک می‌تواند آزمایشی را توصیه کند که روند آشنایی با علت ناتوانی زن و شوهر برای باردار شدن را شروع خواهد کرد.


دکتر فرشته دانشمند

جراح و متخصص زنان،زایمان،نازایی

بیهوشی در جراحی های غیر زایمانی در دوران بارداری

بیهوشی در جراحی های غیر زایمانی در دوران بارداری

یکی از نگرانیهای بانوان باردار ایجاد شرایطی است که آنها را نیازمند بیهوشی و انجام عمل جراحی کند. تقریبا ۱ تا ۲ درصد زنان باردار تحت جراحی‎های غیر مرتبط با بارداری قرار می گیرند که مهمترین جراحی‎ها شامل بستن دهانه رحم – خارج کردن کیست تخمدان – برداشتن آپاندیس – نمونه برداری سینه و جراحی در اثر تصادف است. البته جراحی جنین داخل رحم نیز از سال ۱۹۸۱ شروع و قابل انجام میباشد.

هدف از اداره بیهوشی در مادران بارداری که تحت جراحی غیر زایمانی قرار می‎گیرند:

۱٫ حفظ سلامتی مادر
۲٫ مراقبت ایمن از جنین
۳٫ جلوگیری از زایمان زودرس در اثر انجام جراحی یا داروهای تجویز شده در طول عمل یا داروهایی که  بعنوان بخشی از مراقبت بعد بیهوشی است.

با توجه به تغییرات فیزیولوژیک بیمار باردار باید بخاطر داشته باشیم ،که اثرات این تغییرات تنها محدود به داروهای بیهوشی عمومی نبوده و اثر داروهای بی‎حسی موضعی نیز در طول بارداری بین ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش می یابد.

عوارض گروهی از داروها نظیر بنزودیازپینها (دیازپام) و N2O در ایجاد اختلال در ساخت ارگانهای جنین تایید شده و بهمین دلیل استفاده از آنها بخصوص در سه ماهه اول بارداری ممنوع است.
با توجه به اینکه بیهوشی و جراحی می‎توانند باعث زایمان زودرس در دوره های حین و پس از عمل بشوند جراحی غیراورژانس باید تا پایان بارداری و بازگشت به وضعیت فیزیولوژیک پیش از بارداری (تقریبا ۲ تا ۶ هفته پس از زایمان) به تعویق بیفتد و جراحی‎هایی که نمی‎توان آنها را تا پس از زایمان به تاخیر انداخت در بهترین وضعیت در سه ماهه میانی انجام شود.

بالاترین میزان وقوع زایمان زودرس مربوط به جراحیهای شکمی و لگن است.

با توجه به اینکه میزان قرارگیری جنین در معرض دارو در بی‎حسی ناحیه ای کمتر است معمولا این روش مد نظر قرار می‎گیرد و چنانچه بیهوشی عمومی مورد نیاز باشد در صورت حفظ اکسیژن رسانی طبیعی و فشار خون منعی وجود ندارد.
نکته مهم در بانوان باردار نیازمند جراحی انجام مشاوره با متخصص زنان و زایمان از نظر بررسی وضعیت مادر و جنین است.
در انتها لازم است بدانید که انجام بیهوشی در مادران باردار از بخشهای مهم آموزش پزشکان متخصص بیهوشی بوده و از اهمیت خاصی برخوردار است.

بیهوشی در جراحی های غیر زایمانی در دوران بارداری

در اين موارد بيشتر سعي متخصص بيھوشي بر اين است كه حداقل داروھا كه بر رشد جنين مؤثر است را به كار ببرد. دوره بحراني از نظر تشكيل اعضاء كودك بين روزھاي ۱۵- ۵۶ حاملگي است و لذا توجه بيشتري را در اين دوران به كار مي برند.

عوارض بیهوشی:

تاكنون ھنوز عوارض شديدي از داروھاي بيھوشي بر جنين گزارش نگرديده ولي رعايت نكات زير ضروري به نظر مي رسد

-۱ مطلع كردن جراح و متخصص بيھوشي از باردار بودن خود.
-۲ حتي الامكان از گرفتن عكسھاي راديولوژي بايد پرھيز كرد.
-۳ حتي الامكان از جراحي ھاي غير ضروري در دوران بارداري پرھيز گردد.
-۴ روش بي حسي ھاي ناحي هاي در اين موارد بر روشھاي بيھوشي عمومي ترجيح داده ميشود.


دکتر فرشته دانشمند

جراح و متخصص زنان،زایمان،نازایی

چگونگی تشخیص و درمان چسبندگی جفت.

چگونگی تشخیص و درمان چسبندگی جفت.

خطر ابتلا به چسبندگی جفت اکرتا در نوزاد چیست؟

– زایمان زودرس و عوارض بعد از آن نگرانی اصلی نوزاد است. خونریزی در سه ماهه سوم ممکن است یک نشانه هشدار دهنده وجود چسبندگی جفت اکرتا باشد، و هنگامی که جفت اکرتا اتفاق می افتد، معمولا باعث زایمان زودرس می شود.

– پزشک وضعیت شما را مورد بررسی قرار می دهد و از دارو، استراحت و هر چیز دیگری که برای کمک به ادامه حاملگی در طول مدت کامل استفاده می شود، استفاده می کند.

سایر مشکلات چسبندگی جفت:

در بعضی موارد جفت به درستی کار نمی کند. ممکن است بیش از حد نازک، ضخیم و یا لبه اضافی داشته باشد. بند ناف ممکن است به درستی وصل نشده باشد. مشکلات مربوط به عفونت، لخته شدن خون و انفارکتوس (ناحیه بافت مرده مانند زخم) می تواند در دوران بارداری اتفاق بیفتد و به جفت آسیب وارد کند. مشکلات جفتی مانند این می تواند منجر به خطرات بهداشتی برای شما و کودک شود. برخی از این خطرات عبارتند از:

  •  ممکن است سقط جنین داشته باشید.
  •  کودک شما به شکلی که باید در حین بارداری رشد کند، رشد نمی کند.
  •  ممکن است هنگام تولد خونریزی داشته باشید.
  •  ممکن است زایمان زودرس داشته باشید. این زایمان خیلی زود قبل از هفته ۳۷ بارداری اتفاق می افتد.
  •  نوزاد شما ممکن است نقایص زایمان داشته باشد.

پزشک شما جفت را پس از زایمان بررسی می کند. گاهی جفت برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده می شود، به خصوص اگر جنین دارای مشکلات بهداشتی خاص مانند رشد ضعیف باشد.

چگونگی تشخیص مشکلات جفتی:

اگر فاکتورهای خطر برای چسبندگی جفت اکرتا در دوران بارداری – مانند حالتی که جفت به طور جزئی یا کامل دهانه رحم را پوشانده است یا جراحی قبلی رحم انجام شده باشد – داشته باشید، پزشک به دقت تخمک گذاری (بخوانید:علایم تخمک گذاری از روی دهانه رحم) جفت نوزاد را بررسی می کند. تکنیک هایی برای تشخیص چسبندگی جفت اکرتا ممکن است شامل موارد زیر باشد:

۱- تست های تصویربرداری:

  • از طريق سونوگرافی يا تصويربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، پزشک می تواند نحوه قرار دادن جفت در ديواره رحم را ارزيابی کند.

۲- آزمایش خون:

  • پزشک ممکن است یک نمونه از خون برای اندازه گیری مقدار آلفا فتو پروتئین – پروتئینی (اندازه گیریAFP بعد از هفته پانزدهم بارداری) که توسط کودک تولید می شود و می تواند در خون مادر شناسایی شود، آزمایش کند. چنین افزایشی به چسبندگی جفت اکرتا مربوط می باشد.

چگونه می توان خطر ابتلا به بیماری جفتی را کاهش داد؟

– یکی از راه های کاهش احتمال ابتلا به این نوع بیماری های جسمی در حاملگی های آینده، زایمان طبیعی به جای سزارین است. تنها درصورت مشکلات بهداشتی در مادر یا جنین از سزارین استفاده کنید. برای برخی از مادران و نوزادان، مشکلات بهداشتی باعث می شود سزارین نسبت به زایمان طبیعی بهتر باشد. اما اگر بارداری سالم باشد، بهتر است تا زمان شروع درد صبر کنید. به دلایل غیر پزشکی تقاضای سزارین ندهید.

– حتی اگر قبلا سزارین داشته اید، ممکن است بتوانید نوزاد بعدی خود را با زایمان واژینال به دنیا بیاورید. این حالت زایمان واژینال پس از سزارین (VBAC) نامیده می شود. ممکن است بسته به نوع برش در سزارین، قادر به داشتن VBAC باشید.


دکتر فرشته دانشمند

جراح و متخصص زنان،زایمان،نازایی

PGD برای تعیین جنسیت

PGD برای تعیین جنسیت

در ابتدا PGD برای تعیین جنسیت برای پیشگیری از بیماری‌های ژنتیکی وابسته به جنسیت در فرزند در شرایطی که یکی از والدین حامل است انجام می‌شده است. PGD برای تعیین جنسیت همچنین ممکن است برای تعادل خانواده (برای مثال اگر یک زوج در حال حاضر دارای یک پسر باشند و تمایل به داشتن یک دختر دارند) انجام شود.

روش PGD تنها کروموزوم‌های جنسی را تعیین نمی‌کند. این روش می‌تواند بیماری‌های جدی مانند سندرم داون را نشان دهد. اگر به منظور تعادل خانواده (انتخاب جنسیت) قصد استفاده از روش PGD را دارید از این فرصت برای کنترل سندرم داون و سایر بیماری‌های کروموزومی در فررزند خود استفاده کنید.

جنسیت فرزند با توجه به اسپرم تعیین می‌شود. برخی اسپرم‌ها حامل یک کروموزوم زنانه (X) و برخی حامل یک کروموزوم مردانه (Y) هستند. تمام تخمک‌ها حامل کروموزوم زنانه هستند. بر اساس اینکه کدام اسپرم تخمک را بارور کرده است، یک ارگانیسم مردانه (ژنوتیپ ۴۶XY) یا زنانه (ژنوتیپ ۴۶XX) ایجاد خواهد شد.

PGD به منظور تعیین جنسیت، جنین را برای کنترل کروموزوم نر و ماده بررسی می‌کند. برای اینکه بتوان جنین را قبل از انتقال آن به رحم بررسی کرد، نیاز به لقاح مصنوعی (IVF) است. کل فرآیند لقاح مصنوعی به علاوه PGD برای انتخاب جنسیت دو هفته و نیم طول می‌کشد و متشکل از چند مرحله است که عبارتند از:

  • تحریک تخمدان
  • جمع آوری تخمک
  • لقاح تخمک در خارج از بدن
  • کاشت جنین در انکوباتور
  • PGD برای تعیین جنسیت به روش  FISH
  • انتقال جنین با جنسیت مورد نظر به رحم
  • درمان پس از انتقال
تست ژنتیک در طول بارداری

تست ژنتیک در طول بارداری

آزمایش ژنتیک در طول بارداری

برای آزمایش ژنتیک قبل از تولد نوزاد، زنان باردار می‌توانند بین آمینوسنتز یا نمونه‌گیری ویلوس کوریون انتخاب کنند.

آمینوسنتز تستی است که بین هفته ۱۶ تا ۱۸ از بارداری انجام می‌شود. دکتر سوزنی توخالی به شکم زن فرو کرده تا مقدار کوچکی از مایع آمنیوتیک اطراف جنین بردارد. این مایع را می‌توان برای بررسی مشکلات ژنتیکی و تعیین جنسیت نوزاد آزمایش کرد. وقتی خطر سزارین یا تولد زودرس وجود داشته باشد هم ممکن است برای بررسی میزان رشد ریه‌های نوزاد آمینوسنتز را انجام دهند. آمینوسنتز با خطر خفیفی از سقط‌جنین همراه است.

نمونه‌گیری ویلوس کوریون (CVS) نیز معمولاً بین هفته دهم تا دوازدهم بارداری انجام می‌گیرد. دکتر بخش کوچکی از جفت جنین را برای بررسی مشکلات ژنتیکی جنین برمی‌دارد. ازآنجاکه نمونه‌گیری ویلوس کوریون آزمایشی تهاجمی است ممکن است با خطر سقط‌جنین همراه باشد.

چرا پزشکان آزمایش ژنتیک را توصیه می‌کنند

دکتر ممکن است بنا به دلایل زیر مشاوره یا آزمایش ژنتیک را به زوجی توصیه کند:

• زوجی که قصد تشکیل خانواده دارند و یکی از آنها یا یکی از خویشان نزدیک او دچار بیماری ارثی است. برخی افراد ناقل ژن‌های بیماری‌های ژنتیکی هستند، حتی اگر خود بیماری را نشان ندهند. این به آن دلیل اتفاق می‌افتد که برخی بیماری‌های ژنتیکی مغلوب هستند—یعنی فقط زمانی پدیدار می‌شوند که فرد دو کپی از ژن مشکل‌دار را ارث برده باشد، یکی از هریک از والدین—نوزادی که یک زن مشکل‌دار از یکی از والدین ارث می‌برد اما از دیگری ژن نرمال می‌گیرد، علائم بیماری مغلوب را نشان نمی‌دهد اما ۵۰% احتمال منتقل کردن آن بیماری به فرزندان خود را دارد.

• فردی که فرزندی با یک نقص مادرزادی حاد دارد. همه بچه‌هایی که نقص مادرزادی دارند دچار مشکلات زنتیکی نیستند. گاهی‌اوقات، نقص‌ها و عیبو مادرزادی بخاطر قرارگیری در معرض سموم، عفونت یا آسیب‌های جسمی قبل از تولد است. حتی اگر کودکی مشکل ژنتیکی داشته باشد، همیشه احتمال اینکه ارثی نبوده باشد و بخاطر یک اشکال خودبخود در سلول‌های او ایجاد شده باشد نه سلول‌های والدین او، وجود دارد.

• زنی که دو یا چند سقط‌جنین داشته است. مشکلات کروموزومی حاد در جنین می‌تواند گاهی موجب سقط‌جنین خودبخود شود. سقط‌جنین‌های متعدد می‌تواند نشانه یک مشکل ژنتیکی باشد.

• زنی که کودک مرده با علائم جسمی یک بیماری ژنتیکی به دنیا آورده باشد. بسیاری از بیماری‌های ژنتیکی موجب ناهنجاری‌های جسمی حاد می‌شود که به کودک ظاهری بسیار مشخص و خاص می‌دهد.

• زنی ۳۴ ساله و بالاتر که باردار است. وقتی سن مادر بالاتر باشد احتمال ایجاد مشکلات کروموزومی (مثل تریزومی) افزایش می‌یابد. پدرهایی که سن بالا دارند هم در خطر داشتن فرزندانی با تغییرات زنتیکی غالب هستند (آنهایی که با یک نقص ژنتیکی ایجاد می‌شوند که قبلاً در خانواده وجود نداشته است).

• کودکی با یک مشکل جسمی که می‌تواند ژنتیکی باشد. وقتی کودکی به مشکل جسمی مبتلا است که بیشتر از یک عضو بدن او را درگیر می‌کند، برای تعیین علت مشکل آزمایش ژنتیک توصیه می‌شود.

• کودکی با یک مشکل جسمی که یک سندرم ژنتیکی خاص تشخیص داده شده است. آزمایش ژنتیک برای تایید تشخیص انجام می‌گیرد. در برخی موارد، می‌تواند در تعیین نوع خاص یا شدت یک بیماری ژنتیکی برای انتخاب روش درمانی مناسب، کمک کند.

احتیاط کنید!

بااینکه پیشرفت‌ آزمایشات ژنتیک توانایی پزشکان برای تشخیص و درمان بیماری‌های خاص را افزایش داده است اما هنوز محدودیت‌هایی وجود دارد. آزمایشات ژنتیک می‌توانند یک ژن مشکل‌دار خاص را شناسایی کنند اما همیشه نمی‌توانند مشخص کنند که آن ژن با چه شدتی بر فرد ناقل تاثیر خواهد داشت. بعنوان مثال در فیبروز کیستی، پیدا کردن ژن مشکل‌دار در کروموزوم شماره ۷ نمی‌تواند لزوماً پیشگویی کند که کودک دچار مشکلات ریوی حاد خواهد شد یا خفیف.

همچنین، داشتن ژن مشکل‌دار به تنهایی فقط نیمی از داستان است زیرا بسیاری از بیماری‌ها از ترکیبی از ژن‌های با ریسک بالا و عوامل محیطی ایجاد می‌شوند. دانستن اینکه ژن پرخطری دارید اگر بتواند احتمال تغییر سبک زندگیتان برای اجتناب از بیمار شدن را برایتان فراهم کند، می‌تواند مفید باشد.

با ادامه تحقیقات، ژن‌هایی که افراد را در معرض بیماری‌هایی مثل سرطان، بیماری‌های قلبی، اختلالات روانی و بسیاری مشکلات جسمی دیگر قرار می‌دهند نیز شناسایی می‌شوند. با ادامه مطالعات، امید بر این است که روزی این امکان وجود داشته باشد که نوع خاصی از ژن درمانی برای پیشگیری کامل دربرابر برخی بیماری‌ها، ایجاد شود.

در حال حاضر ژن‌درمانی با موفقیت محدود برای درمان فیبروز کیستی و کمبود ADA (یک کمبود ایمنی) مورداستفاده قرار می‌گیرد. اما در بسیاری از افرادی که تحت ژن‌درمانی قرار گرفته‌اند مشکلات حاد ایجاد شده است. به همین دلیل مطالعات و تحقیقات مربوط به ژن‌درمانی به دقت کنترل می‌شوند و در هیچ یک از کودکان استفاده نمی‌شود.

بیماری سلول داسی شکل، تالاسمی و سایر مشکلات خونی می‌توانند هدف بعدی درمان ژنتیکی باشند. بااینکه درمان‌های ژنتیکی برای بیماری‌های کشنده مثل سرطان هنوز راه درازی در پیش دارد اما امید زیادی هست که درمان‌های ژنتیکی بیشتری کشف شود.

تست پاپيلوماويروس چیست؟

تست پاپيلوماويروس چیست؟

پاپيلوما ويروس هاي انساني (HPV) به طور انتخابي اپي تليوم پوست يا غشاء مخاطي را گرفتار مي سازند اين عفونتها ممكن است بدون علامت باشند ايجاد زگيل كنند و يا ممكن است با انواعي از نئوپلاسم هاي خوش خيم و بدخيم همراه باشند. اين ويروس خيلي كوچك است و همه اطلاعات ژنتيك آن روي يك مولكول واحد DNA قرار دارد با استفاده از Probe هاي DNA ويروسي بيش از ۱۰۰ نوع پاپيلوما ويروس انساني شناسايي شده اند كه بعضي (مخصوصاً ۱۶ و۱۸) قابليت سرطان زايي دارند. HPV مي تواند موجب كونديلوما اكوميناتاي گردن رحم- واژن۰ پوست فرج و نواحي دور مقعد شود اين ويروس ها به طريقه جنسي منتقل شده وهمان گروه سني معمول در بيماريهاي مقاربتي را گرفتار مي كنند و هر زوج مبتلا به عفونت هستند. خشونت سطح واژن- ترشح واژينال و خارش شايعترين نشانه هاي آن محسوب مي شود به علاوه گاهي اوقات خونريزي پس از مقاربت وجود دارد. HPV بواسطه تست HPV همراه با تست پاپ اسمير مي تواند شناسايي شود. از آن جائيكه پزشكان در صورت تغيير سلولي در پاپ اسمير كه اساس آن است در خواست تست HPV را دارند ميتوان مطالعات زيادي را ارائه داد كه ضرورت انجام تست HPV را به همراه تست پاپ اسمير خصوصا در زنان بالاي ۳۰سال مطرح مي سازد و بايد به اين مورد توجه نمود كه بدن فرد تنها برعليه نوعي كه با آن مواجه مي شود پادتن سازي مي نمايد بنابراين بهتر است كه اين تستها هر ۳ سال حتما تكرار شوند. از آنجائيكه HPV ها مي توانند تقريباً بيشترين موارد سرطان هاي سرويكس باشند هر زني را كه رابطه جنسي دارد مي تواند مستعد اين بيماري سازد كه وجود انواع مختلف HPV, سيگار كشيدن و ابتلا به ايدز شانس ابتلا به اين بيماري را افزايش مي دهد. خانمي كه تست پاپ وي نرمال است اما تست HPV  او مثبت شده است لازم است اين تست را هر ۶ ماه الي يك سال بعد مجددا تكرار كند و مثبت شدن يكبار تست مي تواند به اين معني باشد كه فرد نياز به بررسي بيشتر و پيگيري مداوم دارد نكته قابل توجه اين است كه كاندوم نمي تواند هميشه به عنوان يك محافظ و عامل پيشگيري كننده از HPV عمل كند و بايد توجه داشت كه تعداد زيادي از زنان مبتلا به انواع اين ويروس هستند ولي تعداد خيلي كمي از آنها سرطان سرويكس خواهند گرفت زيرا بيشتر انواع HPV خودبخود بهبود مي يابند و تنها انواعي از اين ويروس كه بعد از چندين سال به طور خودبخود برطرف نشود مي تواند منجر به سرطان سرويكس شود.