رابطه جنسی بعد از سقط جنین

رابطه جنسی بعد از سقط جنین

بعد از سقط جنین زوجین یک دوره عزاداری در پیش رو دارند که برای هر زوج متفاوت است. معمولا بعد از سقط جنین، زن از نظر فکری و ذهنی به هم میریزد که حتی با وجود آمادگی جسمی شاید نتواند رابطه جنسی راتجربه کند.

به گفته دکتر روان شناس کاترین مانک Catherine Monkاستاد روان پزشکی دانشگاه کلمبیا، احساسات به هم ریخته شده کاملا طبیعی است.، زنان و همسرانشان باید بدانند زنی که دچار سقط جنین شده طیف وسیعی از احساسات را تجربه می کند.

رابطه جنسی پس از سقط جنین تبدیل به موضوعی پیچیده می شود و مدت زمانی طول می کشد تا از نظر ذهنی و جسمی آمادگی رابطه جنسی را پیدا کنید و راهنمایی هایی کلی وجود دارد که می تواند به شما کمک کند این زمان را به حداقل کاهش دهید.

  بدن شما بلافاصله بعد از سقط جنین آمادگی رابطه جنسی ندارد 

به گفته دکتر زو ویلیامز Zev Williams مدیر بخش غدد درون ریز و ناباروری مرکز پزشکی کلمبیا، نگرانی اصلی ما بسته شدن کامل دهانه رحم برای پیشگیری از هر گونه عفونت بالقوه است. پس از سقط جنین دهانه رحم باز می شود تا بافت جنین خارج شود و بسته به عمر جنین سقط شده بسته شدن آن ممکن است چند هفته تا چند ماه به طول بیانجامد.

قبل از تصمیم گرفتن برای داشتن رابطه جنسی، پزشک می تواند با آزمایش فیزیکی دهانه رحم شما را بررسی کند تا از بسته بودنش اطمینان حاصل کنید.

یک استثنا در این بین وجود دارد: اگر بارداری به اصطلاح شیمیایی chemical pregnancy داشتید. یعنی تست بارداری شما مثبت بود ولی سونوگرافی آن را تایید نکرد که تا ۷۵ درصد می توان آن را به عنوان سقط جنین در نظر گرفت، نیازی به صبر کردن برای رابطه جنسی نداشته باشید.

بازگشت میل جنسی بعد از سقط جنین در برخی زنان مدتی طول می کشد 

فقط به این دلیل که از لحاظ جسمی آمادگی رابطه جنسی بعد از سقط جنین را دارید به معنی آمادگی احساسی شما نیست. ممکن است احساس شکست یا ترس تا مدتی شما را رها نکند. البته این احساس اشتباه است چون اغلب سقط جنین ها در سه ماهه اول به دلیل ناهنجاری های کروموزومی است و بدن شما نقشی در شکست بارداری ندارد.

زنی که با این احساسات روبرو است بازگشت به صمیمیت سابق کار سختی برایش خواهد بود. سعی کنید تنهایی و عزاداری برای خودتان را کنار گذاشته و رابطه جنسی را امتحان کنید تا کم کم صمیمیت سابق بین شما و همسرتان بازگردد و بتوانید از آن لذت ببرید. اگر به تنهایی نمی تونید مشکلتان را حل کنید بهتر است به یک مشاور مراجعه نمایید.

  برای بارداری مجدد بعد از سقط جنین چه نکاتی را باید بدانید 

احتمالا در مورد دوره انتظار ۳ تا ۶ ماهه بعد از سقط جنین برای بارداری مجدد شنیده اید ولی تحقیقات نشان داده است زنانی که مدت زمان بیشتری برای اقدام به بارداری مجدد صبر می کنند نسبت به زنانی که ۳ ماه منتظر مانده اند، زمان بیشتری طول می کشد تا باردار شوند. البته این نتیجه به این معنا نیست که باید بلافاصله اقدام به بارداری مجدد نمایید. باید اینقدر صبر کید تا مطمئن شوید بدنتان به سلامت کامل قبل از بارداری بازگشته است.

ضمن این که علاوه بر تایید بسته شدن دهانه رحم باید با آزمایش خون سطح hCG خونتان ( هورمون بارداری ) را بسنجید که به حالت اولیه بازگشته باشد و شما را به اشتباه نیندازد. اگر چند بار سقط جنین داشته اید می توانید یک ارزیابی اندوکرینولوژیک باروری reproductive endocrinologist انجام دهید تا مشکلات پنهانی که منجر به سقط جنین می شوند را شناسایی نمیاید. بسیاری از این مشکلات در صورت تشخیص قابل درمان هستند.


دکتر فرشته دانشمند

جراح و متخصص زنان،زایمان،نازایی

چگونگی تشخیص و درمان چسبندگی جفت.

چگونگی تشخیص و درمان چسبندگی جفت.

خطر ابتلا به چسبندگی جفت اکرتا در نوزاد چیست؟

– زایمان زودرس و عوارض بعد از آن نگرانی اصلی نوزاد است. خونریزی در سه ماهه سوم ممکن است یک نشانه هشدار دهنده وجود چسبندگی جفت اکرتا باشد، و هنگامی که جفت اکرتا اتفاق می افتد، معمولا باعث زایمان زودرس می شود.

– پزشک وضعیت شما را مورد بررسی قرار می دهد و از دارو، استراحت و هر چیز دیگری که برای کمک به ادامه حاملگی در طول مدت کامل استفاده می شود، استفاده می کند.

سایر مشکلات چسبندگی جفت:

در بعضی موارد جفت به درستی کار نمی کند. ممکن است بیش از حد نازک، ضخیم و یا لبه اضافی داشته باشد. بند ناف ممکن است به درستی وصل نشده باشد. مشکلات مربوط به عفونت، لخته شدن خون و انفارکتوس (ناحیه بافت مرده مانند زخم) می تواند در دوران بارداری اتفاق بیفتد و به جفت آسیب وارد کند. مشکلات جفتی مانند این می تواند منجر به خطرات بهداشتی برای شما و کودک شود. برخی از این خطرات عبارتند از:

  •  ممکن است سقط جنین داشته باشید.
  •  کودک شما به شکلی که باید در حین بارداری رشد کند، رشد نمی کند.
  •  ممکن است هنگام تولد خونریزی داشته باشید.
  •  ممکن است زایمان زودرس داشته باشید. این زایمان خیلی زود قبل از هفته ۳۷ بارداری اتفاق می افتد.
  •  نوزاد شما ممکن است نقایص زایمان داشته باشد.

پزشک شما جفت را پس از زایمان بررسی می کند. گاهی جفت برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده می شود، به خصوص اگر جنین دارای مشکلات بهداشتی خاص مانند رشد ضعیف باشد.

چگونگی تشخیص مشکلات جفتی:

اگر فاکتورهای خطر برای چسبندگی جفت اکرتا در دوران بارداری – مانند حالتی که جفت به طور جزئی یا کامل دهانه رحم را پوشانده است یا جراحی قبلی رحم انجام شده باشد – داشته باشید، پزشک به دقت تخمک گذاری (بخوانید:علایم تخمک گذاری از روی دهانه رحم) جفت نوزاد را بررسی می کند. تکنیک هایی برای تشخیص چسبندگی جفت اکرتا ممکن است شامل موارد زیر باشد:

۱- تست های تصویربرداری:

  • از طريق سونوگرافی يا تصويربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، پزشک می تواند نحوه قرار دادن جفت در ديواره رحم را ارزيابی کند.

۲- آزمایش خون:

  • پزشک ممکن است یک نمونه از خون برای اندازه گیری مقدار آلفا فتو پروتئین – پروتئینی (اندازه گیریAFP بعد از هفته پانزدهم بارداری) که توسط کودک تولید می شود و می تواند در خون مادر شناسایی شود، آزمایش کند. چنین افزایشی به چسبندگی جفت اکرتا مربوط می باشد.

چگونه می توان خطر ابتلا به بیماری جفتی را کاهش داد؟

– یکی از راه های کاهش احتمال ابتلا به این نوع بیماری های جسمی در حاملگی های آینده، زایمان طبیعی به جای سزارین است. تنها درصورت مشکلات بهداشتی در مادر یا جنین از سزارین استفاده کنید. برای برخی از مادران و نوزادان، مشکلات بهداشتی باعث می شود سزارین نسبت به زایمان طبیعی بهتر باشد. اما اگر بارداری سالم باشد، بهتر است تا زمان شروع درد صبر کنید. به دلایل غیر پزشکی تقاضای سزارین ندهید.

– حتی اگر قبلا سزارین داشته اید، ممکن است بتوانید نوزاد بعدی خود را با زایمان واژینال به دنیا بیاورید. این حالت زایمان واژینال پس از سزارین (VBAC) نامیده می شود. ممکن است بسته به نوع برش در سزارین، قادر به داشتن VBAC باشید.


دکتر فرشته دانشمند

جراح و متخصص زنان،زایمان،نازایی

شرایط بیمار قبل از سونوگرافی واژینال

شرایط بیمار قبل از سونوگرافی واژینال

دکتر فرشته دانشمند
جراح و متخصص زنان، زایمان، نازایی

شرایط بیمار قبل از سونوگرافی واژینال

طبق صحبت های متخصص زنان برای انجام این کار باید از کمر به پایین لباس به تن نداشته باشید و پاها را با یک پارچه بپوشانید. برای انجام سونوگرافی از داخل واژن، مثانه نیمه پر کافی است. در این حالت مثانه خیلی پر ایجاد مزاحمت می‌کند. بنابراین اگر در مواردی قرار باشد سونوگرافی از روی شکم انجام گیرد، ابتدا با مثانه پر مراجعه نمایید. سپس کمی از ادرار داخل مثانه در صورت لزوم تخلیه شده و سونوگرافی داخل واژن انجام می‌شود.
آیا سونوگرافی واژینال دردناک است؟
طبق صحبت های متخصص زنان و زایمان ممکن است کمی احساس ناراحتی کنید ولی هرچه آرامش خود را بیشتر حفظ کنید به همان اندازه راحت‌تر پراب وارد خواهد شد. اگر ماهیچه‌هایتان در حال انقباض باشد این کار دردناک خواهد بود. سعی کنید زمان وارد شدن پراب نفس عمیق بکشید. اگرچه ممکن است به علت ورود پراب به قسمت واژینال، فرد کمی احساس ناراحتی و فشار ناشی از پراب را داشته باشد.
بارداری خارج رحمی چطور درمان می شود؟

بارداری خارج رحمی چطور درمان می شود؟

بارداری خارج رحمی چطور درمان می شود؟

روش درمان به زمان تشخیص و اینکه تشخیص چقدر قطعی باشد و همچنین به اندازه جنین و تکنیکهای در دسترس بستگی دارد و هدف پزشک خارج کردن جنین و حفظ توانایی باروری است.

اگر بارداری به وضوح در خارج از رحم بوده و اندازه جنین هنوز کوچک باشد شاید بتوان از درمان دارویی استفاده کرد. درمان غیر جراحی یک بارداری خارج رحمی بدون پارگی، استفاده از نوعی داروی ضد سرطان به نام متوترکسات است که به صورت تزریق داخل وریدی در بیمارستان یا درمانگاه بیماران سرپایی، تجویز می شود. متوترکسات ترکیبی است که باعث مسموم شدن سلول ها و خاتمه بارداری می شود. در صورتی که سطح HCG پس از این روش درمانی کاهش یابد، نشانه به پایان رسیدن بارداری است و پس از آن علایم نیز بهبود می یابندبا این حال ممکن است بعد از استفاده از دارو نیز نهایتا نیاز به جراحی وجود داشته باشد.

اگر وضعیت مادر خوب بوده و جنین نیز هنوز خیلی بزرگ نشده باشد که آسیب به لوله های رحمی وارد کرده باشد می توان از جراحی لاپاروسکوپی نیز برای خارج کردن آن استفاده کرد. همانطور که در بالا توضیح داده شد با استفاده از یک دوربین بسیار کوچک داخل لگن مشاهده شده و جراحی نیز با لوازم بسیار ریز و دقیق انجام می شود. این عمل با بی حسی موضعی انجام می شود و نقاهت آن کمتر از یک هفته خواهد بود. البته نیاز به تجهیزات و پزشک متخصص کاملا ورزیده در استفاده از این روش دارد.

در صورتی که افزایش سن بارداری و سایز جنین منجر به آسیب جدی در ناحیه شده و یا خونریزی شروع شده باشد بهترین روش جراحی با بیهوشی و باز کردن شکم است تا جنین و کلیه نسوج آسیب دیده خارج شود. ممکن است در شرایطی بتوان لوله رحم را ترمیم کرد اما گاهی لازم است کل یک لوله خارج شود و این مساله روی توانایی باروری در آینده تاثیرگذار خواهد بود. دوره نقاهت در جراحی شکمی حدود ۶ هفته خواهد بود.

بنابراین بهتر است سعی شود که پیش از پارگی و تخریب لوله، بارداری لوله ای تشخیص داده شود. با تشخیص زود هنگام می توان مانع از بروز خونریزی داخلی بدلیل پارگی و خونریزی لوله و احتمالا از دست دادن لوله رحمی شد. اغلب بارداری های خارج رحمی حدود هفته های ۶ تا ۸ بارداری شناسایی می شوند. کلید تشخیص زود هنگام، توجه به علائم و رابطه مناسب بین شما و پزشک و بحث در مورد وجود هر نوع علامت و شدت آن است.

آیا بعد از یک بارداری خارج رحمی می توان یک بارداری طبیعی و سالم را تجربه کرد؟


بله. هر چه زودتر بارداری خارج رحمی تشخیص داده و درمان شود صدمات کمتری به لوله های رحم وارد شده و شانس یک حاملگی عادی را در آینده افزایش می دهد. حتی اگر خانمی یکی از لوله هایش را از دست بدهد باز هم می تواند مادامی که یک لوله رحم سالم دارد بطور عادی باردار شود. با این حال در آینده به محض آگاهی از بارداری باید به پزشک خود اطلاع دهد تا سونوگرافی زودهنگام و بررسی های لازم انجام شود.

جای امیدواری است که اگر تحت شرایطی خانمی هر دو لوله رحم خود را از دست بدهد، می تواند از روشهای درمان ناباروری مانند IVF برای قرار دادن تخمک لقاح یافته در محل مناسب استفاده کند و دوران بارداری را بگذراند.

احتمال وقوع یک بارداری خارج رحمی دیگر چقدر است؟


بطور کلی این احتمال حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد است، بسته به اینکه علت اولین بارداری خارج رحمی چه بوده و از چه روش درمانی استفاده شده است. در واقع اگر دلیل اولیه شما عفونت و انسداد لوله ای باشد ممکن است همان تاثیر را بر لوله رحم دیگر شما گذاشته باشد و در این حالت ممکن است احتمال وقوع مجدد آن به ۸۵ تا ۹۰ درصد نیز برسد.

روش pgd چیست و چگونه انجام میشود

روش pgd چیست و چگونه انجام میشود

تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD) روشی است که قبل از ورود به رحم برای کمک به شناسایی نقائص ژنتیکی جنین ایجاد شده از طریق لقاح مصنوعی به منظور پیشگیری از ابتلای فرزند به بیماری یا اختلالات خاص و نیز تعیین جنسیت مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مزایای PGD عبارتند از:

  • PGD می‌تواند بیش از ۱۰۰ بیماری مختلف ژنتیکی را آزمایش کند.
  • این روش قبل از ورود به رحم انجام می‌شود در نتیجه به زوجین امکان تصمیم‌گیری برای ادامه‌ی بارداری را می‌دهد.
  • این روش به زوجین این امکان را می‌دهد که به دنبال کودکان بیولوژیکی باشند که در غیر این صورت امکان آن وجود نداشت.

این روش همچنین:

  • احتمال بارداری سالم را در میان تمام گروه‌های سنی افزایش می‌دهد.
  • احتمال سقط جنین را کاهش می دهد.
  • زمان بین چرخه‌های لقاح مصنوعی را کاهش می‌دهد.
  • امکان انتقال مطمئن تک رویان را فراهم می‌کند، که به جلوگیری از بروز عوارض سلامتی مرتبط با باردار شدن دوقلو یا سه قلو کمک می‌کند.
  • چه کسانی واجد شرایط استفاده از انتخاب جنسیت با روش PGD هستند؟

    بیمارانی که تحت درمان باروری هستند ممکن است تعادل جنسیت‌های اعضای خانواده را در نظر بگیرند زیرا با توجه به اینکه تحت لقاح مصنوعی (IVF) قرار گرفته‌اند می‌خواهند از گزینه‌ی انتخاب جنسیت با PGD  یا PGS بهره‌مند شوند. با این حال یک زوج ممکن است به خاطر دلایلی که دارند تعیین جنسیت را انتخاب کنند، برای مثال ممکن است زن و شوهر مسنی بخواهند از هر دو جنس یک فرزند داشته باشند. تجربه درمان‌های باروری برای تعیین جنسیت می‌تواند یک مسیر دشوار باشد. زوجین باید برای قدم گذاشتن در این فرایند قوی، متعهد و حامی یکدیگر باشند. ارتباط برقرار کردن نیز نقش کلیدی دارد؛ بیان افکار و احساسات با یکدیگر یا با یک مشاور می‌تواند به زوجین در این مسیرکمک کند.

    چه کسانی می‌توانند از PGD بهره‌مند شود؟

    تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی می‌تواند به هر زوجی که در معرض خطر انتقال یک بیماری یا مشکل ژنتیکی هستند کمک کند.

    در ادامه فهرستی از نوع افرادی که متقاضی مناسبی برای PGD هستند ارائه شده است:

    • حامل اختلالات ژنتیکی وابسته به جنسیت
    • حامل اختلالات تک ژنی
    • افراد مبتلا به اختلالات کروموزومی
    • زنان با سن ۳۵ سال یا بیشتر 
    • زنانی که تجربه‌ی سقط مکرر دارند.
    • زنان با بیشتر از یک درمان باروری شکست خورده

    PGD با هدف تعیین جنسیت نیز استفاده می‌شود. با این حال، دست کشیدن از جنین تنها با ملاحظات جنسیتی برای بسیاری از افراد یک موضوع اخلاقی است.

    PGD چگونه انجام می‌شود؟

    تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی با روند طبیعی لقاح مصنوعی که شامل برداشتن تخمک و لقاح در آزمایشگاه است آغاز می‌شود. طی سه روز بعد جنین به ۸ سلول تقسیم می‌شود.

    تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی شامل مراحل زیر است:

    • ابتدا، یک یا دو سلول از جنین برداشته می‌شود.
    • سپس سلول‌ها برای تعیین وجود یک ژن مشکل‌ساز در جنین مورد بررسی قرار می‌گیرند.
    • پس از انجام فرایندPGD و تایید عدم وجود مشکلات ژنتیکی در رویان‌ها، جنین در داخل رحم قرار داده شده و لانه‌گزینی انجام می‌شود.
    • هر جنین اضافه که عاری از مشکلات ژنتیکی است ممکن است برای استفاده‌های بعدی منجمد شود در حالی که جنین‌های با ژن مشکل‌ساز از بین می‌روند