فعالیت پزشک متخصص زنان در چه زمینه ایی است ؟

فعالیت پزشک متخصص زنان در چه زمینه ایی است ؟

حوزه ی فعالیت متخصص زنان

به دلیل گسترده بودن حوزه ی کاری ، متخصص زنان آموزش های پزشکی مختلفی را گذرانده است که در نتیجه میتوانید در چندین زمینه فعالیت داشته باشد. دسته بندی فعالیت های متخصص زنان متناسب با نوع  فلوشیب آن ها در زمینه های انکولوژی زنان ، نازایی و ناباروری ، پریناتولوژی ، اختلالات کف لگن در زنان ، لاپاراسکوپی (جراحی درون ‌بین زنان) متفاوت می باشد.

  • حوزه ی تشخیص

در اولین مرحله مراجعه بیمار فعالیت متخصص زنان تشخیص نوع مشکل بیمار می باشد. متخصص زنان ابتدا با مشاوره بیمار می تواند تا حدودی از علائم ایجاد شده مطلع شود و بعد از معاینه و بررسی نتیجه ی آزمایش های  بیمار، مشکل بیمار را تشخیص داده و اقدامات لازم را  برای درمان تجویز میکند.

  • درمان بیماری های دوران بلوغ

اغلب در میان دختران ما به دلایل فرهنگی که در فرهنگ ما هست بیان کردن مشکلات مرتبط با دستگاه تناسلی و عادت های ماهیانه و … سخت و دشوار است.  متخصص زنان یک مشاوره مورد اعتماد برای دختران می باشد کمک می کند تا بدون هیچ ترس و نگرانی مسائل زنانه خود مانند درد شدید دوران عادت ماهانه و خونریزی های که عادی نیستند، ترشحات بی رویه  و بد بوی واژن  و …را به راحتی بیان کنند و دستورالعمل های مراقبتی و درمانی را برای مراقبت از خود  فرا گیرند. دختران عزیز برای انجام تست سلامت باید به طور منظم به پزشک متخصص زنان مراجعه کنند.

  • درمان عفونت دستگاه تناسلی زنان و بیماری های مقاربتی

بعضی از انواع سرطان ، عفونت و بیماری های مقاربتی ( زگیل تناسلی ، تبخال تناسلی، هپاتیت و ایدز) تماما از مواردی هستند که در پیشگیری ابتلا به آنها مهم ترین نکته رعایت بهداشت فردی و جنسی مانند استفاده از کاندوم و پرهیز از روابط جنسی پرخطر  در هر یک از دو طرف رابطه ی جنسی است.

توصیه ما این است که در صورت مشاهده هر گونه  ترشحات بد بو و غیر نرمال، خارش و سوزش بیش از حد دستگاه تناسلی وجود ضایعات در این ناحیه باید سریعا به متخصص زنان مراجعه کنید زیرا علائم عفونت منتقله ی جنسی در زنان بسیار مشابه با علائم دیگر بیماری ها می باشد که توانایی  تشخیص دقیق را فقط متخصص زنان دارد.

  • درمان بی اختیاری ادرار

بیماری بی اختیاری ادرار در بانوان دلایل گوناگونی دارد که مهم ترین آنها زایمان های مکرر است. متخصص زنان در درمان بی اختیاری ادرار زنان با توجه به شدت بی اختیاری، شرایط بدنی و میزان فعالیت های او روش های گوناگونی را از مصرف دارو تا انجام ورزش های خاص و در مواردی جراحی توصیه می کند.

  • درمان کیست های تخمدان و فیبروم رحمی (میوم)

همه خانم ها نام کیست تخمدان و فیبروم یا میوم رحمی را شنیده اند و حتی میتوان گفت بسیاری آن را تجربه کرده اند. یکی از شایع ترین بیماری ها در بین خانم ها کیست تخمدان و فیبروم رحمی است و مهم ترین نشانه ی آنها عادت ماهانه نامنظم و یا خونریزی زیاد است. درمان کیست تخمدان در اغلب موارد داروی خوراکی و در بعضی موارد جراحی به خصوص لاپاراسکوپی و درمان فیبروم یا میوم رحمی ، در صورت بروز علایم جراحی است .

  • منظم کردن چرخه قاعدگی

منظم نبودن چرخه ی عادت ماهانه زنگ خطری برای بانوان است که دلایل متفاوتی از جمله افسردگی و استرس ، اختلال هورمونی ، کیست تخمدان، عفونت ، سرطان و … دارد. اگر این تاخیر بیش از ۷ تا ۱۰ روز باشد، نگران کننده است و باید حتما به متخصص زنان برای بررسی و درمان مراجعه کرد.

  • مراقبت های بارداری

اهمیت دوران بارداری خانم ها و نیاز شدیدی که به توجه و مراقبت در حوزه های عاطفی، تغذیه ای و سلامتی دارند امری واضح و آشکار است. دوران بارداری برای یک خانم از لحاظ های گوناگونی بسیار دوره ی زمانی حساسی است. توصیه می شود که خانم ها از ابتدای دوران بارداری زیر نظر متخصص زنان باشند تا از بروز بیماری های مانند دیابت، فشار خون، ترکیدن کیسه آب و …  که ممکن است برای زنان باردار رخ دهد ، به موقع مطلع و مراقبت و درمان لازم را جهت حفظ سلامت خود و فرزندشان دریافت  کنند.

  • درمان های نازایی

بر طبق آمار به دلیل شرایط زندگی و تغذیه ی نامطلوب ناباروری در افراد رو به افزایش می باشد. زنانی که سابقه بیماری مرتبط با نازایی دارند می توانند با مراجعه به موقع به متخصص زنان اقدامات لازم جهت حفظ باروری را انجام دهند و بیماری که عامل ناباروری می باشد را درمان کنند ودر مواردی که یک خانم به هر دلیلی مایل به اقدام به بارداری در سن بالای سی و پنج سال است میتواند با مشاوره و تحت نظر  متخصص زنان و مامایی برای حفظ باروری از فریز تخمک و یا جنین استفاده کنند.

  • یائسگی

یکی از نگرانی های زنان یائسگی و عوراض ناخوشایند آن است که با مشاوره و تحت نظر بودن توسط متخصص زنان میتوانند این دوران را بدون عارضه و به راحتی طی کنند. خانم ها در حدود  سن ۴۵ تا ۵۰ سالگی وارد مقطع یائسگی می شوند و از اینجا به بعد بیشتر در معرض  خطرات  ابتلا به بعضی بیماری ها هستند از این جهت باید بعد از یائسگی هر سال جهت معاینه و انجام تست هایی نظیر پاپ اسمیر و ماموگرافی و … به متخصص زنان مراجعه کنند.

برخی از خانم ها نیز به دلیل متفاوتی زودتر وارد دوران یائسگی می شوند که توسط متخصص زنان قابل کنترل و یا درمان می باشد.


 متخصص زنان و زایمان اصفهان

پزشک متخصص زنان و زایمان

پزشک متخصص زنان و زایمان

پزشک متخصص زنان

پزشک متخصص زنان توانایی لازم برای جراحی و درمان موارد مرتبط با زنان از جمله بیماری های دستگاه تناسلی زنان، زایمان ونازایی را دارد . از همین رو نقش پر اهمیتی در سلامت بانوان و به تبع آن حفظ سلامتی خانواده دارد. پزشک متخصص زنان و زایمان در تلاش است که میزان آگاهی مردم را در مورد نیاز های مراقبتی زنان افزایش دهد تا ریسک مبتلا شدن بانوان به بیماری ها و سرطان های شایع زنان را در سطح جامعه کاهش دهد.

اکثر خانم ها باور دارند تنها زنان متاهل نیاز به مراجعه به متخصص زنان و زایمان دارند و این تفکر رایج کاملا غلط است چرا که بانوان از همان زمان طفولیت به علت آناتومی خاص دستگاه ادراری تناسلی ، ظرافت و تمایل ذاتی به حفظ زیبایی همواره نیازمند رسیدگی و مراقبت خاص هستند.


متخصص زنان و زایمان خوب اصفهان


همه ی خانم ها از سن ۲۰ تا ۷۰ سالگی می بایست به طور منظم حداقل سالی یک مرتبه جهت چکاپ و انجام آزمایش سلامت از جمله تست پاپ اسمیر و یا تجویز واکسن HPV ( واکسن پیشگیری از سرطان دهانه ی رحم و زگیل تناسلی که از نه سالگی قابل تزریق هست ) به متخصص زنان مراجعه کنند. زیرا با در نظر گرفتن افزایش چشمگیر آمار سرطان و بیماری های زنان، ناباروری، بیماری های عفونی به خصوص بیماریهای مقاربتی ( زگیل تناسلی ، تبخال تناسلی ، هپاتیت و ایدز ..) مراجعه منظم به متخصص زنان می تواند مانع از ایجاد و رشد ناگهانی غده های سرطانی، بیماری های عفونی و نازایی و … در بین زنان شود.

همواره تاکید متخصص زنان بر این است که خانم ها در صورت مشاهده علائم غیر طبیعی در ناحیه تناسلی، شکم و لگن، دفع ادرار و برهم خوردن نظم پریود باید در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنند زیرا این علائم می توانند خطرناک باشند و بر سلامت درازمدت و باروری زنان تاثیر گذارند از این رو بی توجهی و تاخیر در درمان آن ها ممکن است باعث ایجاد اختلالات جبران ناپذیری شود.

گرایش تخصص زنان و زایمان از مهم ترین و گسترده ترین شاخه های پزشکی است که روش های درمانی متفاوتی از جمله جراحی و طبی دارد . این پزشک ابتدا مراحل آموزش یک پزشک عمومی را طی می کند و سپس بطور تخصصی با بیماری هایی که در ارتباط با دستگاه تناسلی زنان ، بارداری، ناباروری و دیگر انواع بیماری های داخلی مرتبط با زنان هست به طور دقیق آشنا می شود و توانایی تشخیص و درمان آنها را بصورت طبی و جراحی کسب می کند .


چگونه بهترین متخصص زنان زایمان و نازایی را بشناسیم ؟؟؟

راهی برای درمان ناباروری با هچینگ آزمایشگاهی جنین

راهی برای درمان ناباروری با هچینگ آزمایشگاهی جنین

هچینگ آزمایشگاهی جنین

در هچینگ آزمایشگاهی جنین ، تخمک ، از زمان آزاد شدن از تخمدان، پس از باروری و تشکیل جنین تا مرحله لانه گزینی جنین در جداره رحم (اندومتر)، توسط یک لایه نرم بیرونی به نام زونا پلوسیدا محافظت می شود.

این پوشش ژلاتینی مانند که از جنس مولکول های قندی پروتئینی است، باعث محافظت تخمک و جنین می شود؛ یعنی پس از وارد شدن یک اسپرم به تخمک، مانع ورود اسپرم های بعدی می شود و پس از مرحله لقاح، یکی از عوامل هدایت جنین از لوله رحم به سمت رحم است که مانع جداشدن سلول های جنین از یکدیگر می شود.

اما جنین قبل از نفوذ به اندومتر باید از داخل این پوسته، خود را خارج نماید. در واقع پس از رسیدن جنین به حفره رحم و تشکیل بلاستوسیست در روز پنجم پس از لقاح، به طور طبیعی این لایه نازک شده و به کمک آنزیم هایی که از جنین و دیواره رحم ترشح می شوند پاره می شود.

به این فرآیند پاره شدن، هچینگ گفته می شود که باعث به وجود آمدن امکان چسبیدن جنین و نفوذ آن به داخل دیواره رحم می شود که نتیجه این امر بارداری است. اگر مرحله هچینگ (خارج شدن جنین از پوسته خود) انجام نگیرد، بارداری رخ نمی‌دهد.

اما در بعضی موارد زونا پلوسیدا ضخیم تر از حد معمول بوده و احتمال لانه گزینی جنین در اندومتر را کاهش می دهد. معمولاًدر مواردی که لقاح آزمایشگاهی انجام می شود، برخی عوامل مانع نازک شدن زوناپلوسیدا و پارگی آن در اثر آنزیم ها می شوند.

عواملی همچون افزایش سن زنان، سطح FSH بالا در خون مادر و شرایطی که محیط کشت به آن اعمال می کند، باعث مقاوم تر و نفوذ ناپذیرتر شدن زونا پلوسیدا می شود در نتیجه شانس لانه گزینی و حاملگی را کاهش می دهد.

در این موارد، با استفاده از لیزر هچینگ، جنین توسط ایجاد یک شکاف یا سوراخ کوچک در لایه زونا پلوسیدا خارج می شود که باعث تسهیل لایه گزینی (چسبیدن به دیواره رحم) و در نتیجه افزایش شانس بارداری می‌شود.

در حقیقت لیزر هچینگ یک تکنیک آزمایشگاهی برای بهبود بخشیدن به سایر روش‌های مربوط به باروری مانند IVF و ICSI است و برای بیمارانی که دوره انتقال جنین منجمد شده دارند نیز استفاده می شود.

زمان به کارگیری این روش، قبل از انتقال جنین به رحم و در مراحل ابتدایی تشکیل جنین (روزهای دو یا سه بعد از تشکیل زیگوت) و یا در مرحله بلاستوسیت (روزهای پنج یا شش بعد از تشکیل زیگوت) می باشد.


بیشتر مطالعه کنید : تشخیص و درمان ناباروری


هچینگ آزمایشگاهی جنین
هچینگ آزمایشگاهی جنین

انواع هچینگ آزمایشگاهی

  • شیمیایی: در این روش از مواد شیمیایی برای تحلیل رفتن و ضعیف شدن دیواره زونا پلاسیدا استفاده می‌شود. انجام این روش مشکل است و نتیجه آن به مقدار ماده شیمیایی مورد استفاده بستگی دارد. استفاده مقادیر زیاد این مواد، برای جنین مضر است.
  • مکانیکی: در این روش با استفاده از ابزار کوچکی مانند سوزنی که در ICSI استفاده می‌شود، حفره‌ای کوچک در زونا پلاسیدا ایجاد می‌گردد. نتیجه این روش بسیار به مهارت متخصص جنین شناسی بستگی دارد تا در حال انجام آن آسیبی به جنین وارد نشود.
  • لیزر: در این روش از سیستم میکرو لیزر برای ایجاد برشی در زونا پلاسیدا استفاده می‌شود. این اشعه به صورت کاملا” کنترل شده به بخشی از دیواره جنین یا به عبارت دیگر زوناپلوسیدا تابیده می شود و طولی حدود ۳۵ تا ۴۰ میکرومتر از زونا را حذف می کند. به این فرآیند لیزر هچینگ گفته می شود. تاکنون هیچ گونه گزارشی مبنی بر اثرات نامطلوب استفاده از لیزر بر جنین ها بدست نیامده است زیرا در این روش فقط لایه خارجی (زونا پلاسیدا) تحت تأثیر قرار می‌گیرد. نوزادانی که از این روش در دوران جنینی آنها استفاده شده، سالم هستند.

نتیجه این روش به مهارت متخصص جنین شناسی بستگی ندارد. این تکنیک در مقایسه با دو تکنیک دیگر، درصد موفقیت باروری بیشتری دارد.


متخصص زنان و زایمان خوب اصفهان

روش ZIFT ، انتقال نطفه بارور شده به داخل لوله رحمی

روش ZIFT ، انتقال نطفه بارور شده به داخل لوله رحمی

انتقال نطفه بارور شده داخل لوله رحم Zygote intrafallopian transfer

انتقال سلول تخم یا نطفه بارور شده  به درون لوله های رحمی ( ZIFT ) يکی از روش های کمک باروری است که تركيبي‌ از IVF و GIFT مي‌باشد. بيماران‌ مشابه‌ IVF آماده‌ شده‌، تخمك ها جمع‌آوري‌ می شود، در آزمايشگاه‌ لقاح‌ صورت‌ مي‌گيرد و جنین ها (مرحله زیگوت) تشکیل می شوند. 

اما در مرحله انتقال، پس از انتخاب جنین ها (مرحله تک سلولی) بسته به کيفيت جنين‌ها، شرايط رحم و سن خانم، تعداد مناسبی از آن‌ها (معمولاٌ تا ۴جنين) بنا به صلاحدید پزشک، با کمک لاپاراسکوپی در لوله های رحم (فالوپ) قرار داده می شود.

اين‌ روش‌ به طور عمده در مواردي‌ كه‌ انتقال‌ جنين‌ از دهانه‌ رحم‌  و راه واژینال مشكل‌ باشد یا ممکن نباشد، انجام‌ مي‌شود.

تفاوت روشZIFT با  GIFTنیز در این است که در روش زیفت جنین های لقاح داده شده در آزمایشگاه به لوله های رحمی انتقال داده می شوند؛ در صورتی که در روش گیفت مخلوط تخمک و اسپرم به لوله ها منتقل می شوند.

عموماً خانم دو ساعت بعد از انتقال جنين با لاپاراسکوپی، از مراکز درمانی مرخص می‌شود و به افراد توصيه می‌شود سه روز در منزل استراحت نمایند و در صورت امکان بيشتر روز را استراحت کرده و ترجيحاً از توالت فرنگی استفاده نمايند. سایر مراحل بعدی نیز مشابه IVF انجام می شود.


بیشتر بخوانید : لقاح مصنوعی یا IVF چه کمکی به زوج نابارور می‌کند؟


روش ZIFT ، انتقال نطفه بارور شده به داخل لوله رحمی
روش ZIFT ، انتقال نطفه بارور شده به داخل لوله رحمی

معمولاً یکی دیگر از موارد به کار گیری روش زیفت ZIFT پاسخ ضعیف تخمدانی خانم است. به این معنی که فرد تعداد تخمک‌ها و رویان‌های کمی دارد که همین امر یکی از عوامل رایج شکست و درمان ناموفق یک سیکل درمانی IVF (یا میکرواینجکشن) می باشد.

در این موارد به کارگیری روش زیفت ZIFT)) یا همان انتقال مستقیم جنین به داخل لوله فالوپ با کمک لاپاروسکوپی پیشنهاد می‌شود. البته برای این افراد، از تخمک‌گذاری تهاجهی با دوز بالای داروی HMG که باعث ایجاد تخمک‌های بیشتری می شود نیز استفاده می شود.

در برخی موارد مشکلات ناباروری، احتمال موفقیت روش‌ZIFT نسبت به IVF‌ و میکرواینجکشن بیشتر است؛ زیرا جنین ها مستقیماٌ (رویان‌ها) به جایی که تعلق دارند فرستاده می‌شوند (انتقال به لوله فالوپ).

اما به دلیل این که میزان باروری تخمک، پیشرفت روند باروری و کیفیت جنین های تولید شده در این روش ها قابل ارزیابی نیست، از این رو معمولاً تعداد جنین های بیشتری منتقل می شود که این امر می تواند منجر به بارداری های چند قلویی و حاملگی خارج رحمی شود.

در روش میکرواینجکشن معمولا تعداد جنین کمتری به رحم انتقال داده می شود و لذا احتمال وقوع حاملگی خارج از رحم و بارداری چندقلویی کاهش یافته و درصد موفقیت درمان نیز بیشتر می گردد.

همچنین در روش های درمان ناباروری نوین مثل میکرواینجکشن برخلاف روش GIFT و ZIFT تخمک و اسپرم هایی با بهترین کیفیت انتخاب و در محیط آزمایشگاهی با تزریق اسپرم به داخل تخمک از روند تشکیل جنین اطمینان حاصل می شود.


هزینه لقاح مصنوعی و بارداری به روش IUI و IVF

بلاستوسیست مرحله ایی برای  انتقال جنين به رحم مادر

بلاستوسیست مرحله ایی برای انتقال جنين به رحم مادر

انتقال جنین در مرحله بلاستوسیست

به طور معمول انتقال جنين در روش هاي کمک باروري (لقاح خارج رحمی)، دو روز بعد از گرفتن تخمک (اووسيت) یعنی در مرحله امبریو یا زمانی که جنين در مرحله ۲ يا ۴ سلولي به سر مي برد، صورت مي گيرد که در واقع زمانی است که به طور طبيعي تخمک پس از لقاح به رحم مي رسد و شرايط محيطي مناسبي براي بقاي جنين در رحم وجود دارد.

اما در شرایطی می توان با توجه به تعداد تخمک های لقاح یافته، شرایط و سابقه بیمار و صلاح دید متخصص جنین شناسی، به منظور انتخاب جنین بهتر با رشد و کیفیت مناسب و بهبود کیفیت لانه گزینی جنین، کشت جنین ها و  انتقال آن ها را تا روز سوم و یا مرحله بلاستوسیست ادامه داد؛ زیرا انجام موفقیت‌آمیز بارداری مستلزم اتصال بلاستوسیت به دیواره رحم می‌باشد.

مرحله بلاستوسیت چیست ؟ 

در حقیقت بلاستوسیت جنین یا رویانی است که بعد از لقاح، مدت ۵ تا ۶ روز رشد کرده است و به دو نوع سلول مختلف تقسيم شده است. سلول هاي سطحي(تروفكتودرم) که نهايتا جفت را تشكيل مي دهند و توده سلولي داخلي که تبديل به جنين مي شوند . يك بلاستوسيست سالم در روز ششم از مخاط پوششي خود ( زونا پلوسيدا ) سر بر مي آورد و ۲۴ ساعت پس از سر بيرون آ وردن در مخاط داخلي رحم قرار مي گيرد .

برای رسیدن به مرحله بلاستوسیت، جنین درون انکوباتور (Incubator) در بخش جنین شناسی کشت داده می‌شود تا جنين تکامل بيشتري پيدا کند که در طی این مرحله، جنین هایی که اختلالات ژنتیکی یا کروموزوم غیر طبیعی دارند از بین می روند. 

بنابراین پس از طی این زمان و رشد مناسب جنين، می توان یک یا حداکثر دو جنین را که کيفيت بهتر و پتانسيل رشد بـیشتری دارند، برای انتقال به درون رحم زن انتخاب نمود و عمل انتقال را انجام داد که همین امر خود مي تواند بر روي موفقيت روش هاي کمک باروري تاثير گذار باشد.

از سوی دیگر فعال شدن ژنوم جنيني (محتوای ژنتیکی هر فرد شامل DNA هسته، کلروپلاست و میتوکندری) پس از مرحله ۴ يا ۸ سلولي رخ مي دهد، بنابراين تعيين کيفيت جنين براساس ژنوم جنيني در روز دوم امکان پذير نبوده و انتخاب جنين بصورت دقيق صورت نمي گيرد . اين درحالي است که انتقال جنين با کيفيت مناسب باعث افزایش موفقيت به ميزان ۴۰ تا ۵۰ درصد در روش هاي کمک باروري مي باشد.

همچنین تعداد جنین‌های انتقالی در مرحله بلاستوسیست کمتر از تعداد انتقال آنها در مرحله امبریو (در دو روز اول) می باشد؛ زیرا قدرت اتصال بلاستوسیست به جداره رحم در مقایسه با مراحل تکاملی قبلی جنین بسیار بیشتر است.


بیشتر بخوانید : تشخیص و درمان ناباروری


انتقال جنین به رحم مارد در مرحله بلاستوسیت
انتقال جنین به رحم مارد در مرحله بلاستوسیت

علیرغم فوايد انتقال جنين در مرحله بلاستوسيســت مانند افزایش احتمال لانه گزینی، كـاهش خطر چندقلويـي و امكـان بررســي و ارزيابي ژنتيكي جنين، انتقال بلاستوسيست براي همه زوج ها مناسب نيست و مقداري ريسك نیز دارد.

در تعداد كمي از بيماران، هيچكدام از جنین ها به مرحله بلاستوسيست نرسيده و به تدريج از بين مي روند که اين موضوع به از بين رفتن كل جنین ها مي انجامد.

تصميم گيري براي كشت و انتقال بلاستوسيست به عواملي بستگي دارد كه شامل سن بيمار، سن تخمك، تعداد تخمك هاي بارورشده، موفقيت قبلي لقاح خارج از رحمي، و شايد مهمتر از همه اينها كيفيت جنین (رويان) و شمارش سلول در روز سوم انجام كشت مي باشد.

اما بر اساس تحقیقات كشت و انتقال تا مرحله بلاستوسيست براي بيماران جوان تر، بيماراني كه از اهداكنندگان جوان تر تخمك دريافت مي نمايند، بيماراني كه پاسخ دهنده خوبي هستند (تخمك بيشتري توليد مي كنند) و يا بيماراني كه لقاح خارج از رحمي قبلي موفقيت آميزي داشته اند، نتایج بهتری را به دنبال داشته است.

فرآیند انتقال بلاستوسیت

انتقال بلاستوسیت همانند انتقال جنین در مرحله مورولا به رحم است با این تفاوت که اتصال جنین به جداره رحم بعد از ۳-۲ روز انجام می‌شود زیرا بلاستوسیت ۶-۵ روز قبل از انتقال، مراحل تکاملی خود را در بخش جنین شناسی درون انکوباتور طی نموده است.

بلوغ تخمک در آزمایشگاه با روش IVM

بلوغ تخمک در آزمایشگاه با روش IVM

بلوغ تخمک در آزمایشگاه (IVM)

در روش بلوغ تخمک در آزمایشگاه بـه جـاي تلاش در جهت رشد فوليكول ها در بدن تا ۲۰-۱۸ ميلي متر (مرحله متافـاز II)، با كمك سوزن مخصوص و با استفاده از سونوگرافي واژينال، تخمك هاي نابالغ به قطر۱۰-۲میلی متر تخليه شده، سـپس تخمـك هـاي نابالغ بدسـت آمـده در شرايط آزمايشگاه تـا مرحلـه بلـوغ كـشت و نگهـداري مي شوند.

در حقیقت روش IVM نیز مانند  IVFاست، یعنی تخمک‌ها جمع‌آوری و با اسپرم تلقیح داده می شوند (معمولاً با استفاده از روش میکرواینجکشن زیرا نتایج نشان می دهد که میزان لقاح با استفاده از ICSI نسبت به IVF در این روش بیشتر است)، کشت داده می شوند تا جنین تشکیل گردد و عمل انتقال جنین به رحم انجام شود؛ اما تفاوت این دو روش در این است که عمل تخمک کشی در   IVM زمانی انجام می‌گیرد که تخمک‌ها هنوز بالغ نیستند؛ به این معنی که نیازی نیست مشابه روش IVF، زن پیش از جمع‌آوری تخمک‌ها دارو مصرف کند تا تخمک‌ها بالغ شوند.


بیشتر مطالعه کنید : تشخیص و درمان ناباروری


بلوغ تخمک در آزمایشگاه با روش IVM
بلوغ تخمک در آزمایشگاه با روش IVM

یعنی پس از عمل پانکچر و استخراج تخمک های نابالغ، روند بالغ سازي آنها به جاي بدن در شرايط آزمايشگاهي و با اسـتفاده از محيط كشت شامل تركيبات مورد نياز بلوغ تخمك (حاوی مواد مغذی و هورمون‌های مورد نیاز) و قرارگیری در انکوباتور به مدت یک تا دو روز انجام می شود؛ سپس سایر مراحل مانند IVF به ترتیب صورت می گیرد.

مواردی نیز وجود دارد که حتی پس از تحریک تخمک گذاری با استفاده از دارو و انجام عمل تخمک کشی، همه یا تعدادی از تخمک های بدست آمده از پانکچر، نابالغ باشند، که در این شرایط نیز می توان از روش IVF استفاده نمود و آن ها را در شرایط آزمایشگاهی کشت داد تا به بلوغ نهایی برسند.


لقاح مصنوعی یا IVF چه کمکی به زوج نابارور می‌کند؟


میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟

میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟

 کاربرد میکرواینجکشن

میکرواینجکشن تکنيکی است که با استفاده از روش هاى پيشرفته، یک اسپرم را به طور مستقیم داخل تخمک تزریق می نمایند و برای مدت معینی در دستگاه انکوباتور کشت داده تا به دنبال آن لقاح، تقسیم سلولی و تشکیل جنین صورت گیرد.

تزریق اسپرم درون سیتوپلاسم بر این نکته تأکید دارد که تا زمانی که اسپرم وجود داشته باشد، حتی به تعداد بسیارکم، باروری امکان‌پذیر است. به طور کلی این روش ‌در مواردی استفاده می شود كه اسپرم مرد از نظر تعداد، تحرك و يا شكل، كيفيت لازم را نداشته باشد و یا چندين مورد عمل IVF انجام شده باشد و به نتيجه نرسيده باشد.

البته این فرآیند بدان معنی نیست که میکرواینجکشن تضمینی برای بارداری ایجاد می‌کند اما این روش، شروع فرآیند پیچیده باروری را آسان تر خواهد کرد.

میکرواینجکشن در موارد زیر کاربرد دارد که عبارتند از : 

  • زمانی که تعداد اسپرم‌های مرد بسیار کم باشد .
  • دیگر مشکلات ناشی از اسپرم همچون شکل غیر طبیعی یا تحرک کم وجود داشته باشد.
  • تلاش‌های پیشین برای انجام لقاح خارج رحمی منجر به شکست یا نرخ پایین باروری شده باشد.
  • مردان با سابقه وازکتومی که نیاز به برداشت اسپرم از بیضه‌ها یا اپیدیدیم (محل بلوغ اسپرم) می‌باشد.
  • در شرایطی که تعداد اسپرم‌ها در مایع منی، صفر شمارش شده است ولی در بافت بیضه اسپرم وجود دارد (آزواسپرمی غیر انسدادی)
  • وجود مشکل در انجام انزال مانند افرادی که دچار آسیب طناب نخاعی،‌ دیابت و دیگر اختلالات هستند.
میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟
میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟

نکاتی در مورد آقایان برای انجام میکرواینجکشن

  • قبل از انجام عمل  ICSI، متخصص جنین‌شناس، با بررسی اسپرم زیر میکروسکوپ، باید تصمیم‌گیری نماید که آیا وضعیت اسپرم جهت بارور نمودن تخمک و تشکیل تعداد کافی جنین، مناسب انجام عمل میکرواینجکشن می باشد یا خیر؟
  • مرحله بعد بررسی وضعیت مرد در تولید اسپرم بدون مداخله پزشکی است. چنانچه آقا مشکلی در تولید اسپرم نداشت، باید درهمان روز جمع آوری تخمک‌های خانم (انجام عمل پانکچر)، نمونه مایع منی را تحویل دهد.

ولی اگر به طور طبیعی مرد قادر به تولید اسپرم نبود، آنگاه می توان اسپرم را به طور مستقیم از اپیدیدیم (لوله باریک درون بیضه که محل ذخیره و بلوغ اسپرم است) و با استفاده از یک سرنگ باریک برداشته شود (روش PESA) و یا اسپرم را می توان با استفاده از سوزن مخصوص از بیضه‌ها کشید (روش TESA) و یا همچنین می‌توان با برداشتن مقادیر بسیار کوچکی از بافت بیضه، اسپرم‌ها را از آن استخراج نمود (روش TESE)


متخصص زنان و زایمان خوب اصفهان

درمان ناباروری با استفاده از روش میکرواینجکشن

درمان ناباروری با استفاده از روش میکرواینجکشن

میکرواینجکشن یا تزریق اسپرم داخل تخمک (ICSI)

میکرواینجکشن تکنيکی است که با استفاده از روش هاى پيشرفته، یک اسپرم را به طور مستقیم داخل تخمک تزریق می نمایند و برای مدت معینی در دستگاه انکوباتور کشت داده تا به دنبال آن لقاح، تقسیم سلولی و تشکیل جنین صورت گیرد.

تزریق اسپرم درون سیتوپلاسم بر این نکته تأکید دارد که تا زمانی که اسپرم وجود داشته باشد، حتی به تعداد بسیارکم، باروری امکان‌پذیر است. به طور کلی این روش ‌در مواردی استفاده می شود كه اسپرم مرد از نظر تعداد، تحرك و يا شكل، كيفيت لازم را نداشته باشد و یا چندين مورد عمل IVF انجام شده باشد و به نتيجه نرسيده باشد.

البته این فرآیند بدان معنی نیست که میکرواینجکشن تضمینی برای بارداری ایجاد می‌کند اما این روش، شروع فرآیند پیچیده باروری را آسان تر خواهد کرد.


بیشتر مطالعه کنید : درمان ناباروری (IVF)


مراحل میکرواینجکشن

مراحل این روش کاملاً مشابه مراحل IVF است؛ اما به جای اینکه بارور شدن تخمک در ظرف آزمایشگاهی انجام گیرد، متخصص جنین‌شناس اسپرم‌های متحرک با شکل نرمال را از نمونه مایع منی استخراج کرده و به طور مستقیم در هر تخمک یک اسپرم تزریق می‌کند.

یعنی مراحل تحریک تخمدان، جمع آوری تخمک و تهیه اسپرم صورت می گیرد و فقط در مرحله چهارم برخلاف آی وی اف که اسپرم شوهر در کنار تخمک خانم در ظرفی کنار هم ریخته می شود تا اسپرم خودش وارد تخمک شده و آن را بارور کند؛ در روش میکرواینجکشن، اسپرم به داخل تخمك تزريق شده و در پی آن لقاح انجام می گیرد.

میکرواینجکشن
میکرواینجکشن

در اين روش، جنين شناس با استفاده از ميكروسكوپي با بزرگنمايي بالا قادر به تمايز اسپرم هاي طبيعي از غير طبيعي بوده که پس از بي حركت كردن اسپرم، به وسيله سوزني بسيار نازك آن را به داخل تخمك تزريق مي نمايد و به دنبال آن لقاح، تقسیم سلولی و تشکیل جنین صورت می گیرد.

براي بارور نمودن تخمك با اين روش، نیازی به استفاده از تعداد زيادی اسپرم نبوده و براي هر تخمك، يك اسپرم تزريق مي گردد. پس از تشکیل جنین، انتقال جنین به داخل رحم و سایر مراحل مانند روش IVF انجام می شود.

انجام ICSI در یک سیکلIVF، احتمال وقوع بارداری را افزایش می دهد، اما بعد از رخ دادن بارداری، هیچ تفاوتی در شانس موفقیت بارداری ندارد.

البته برخی پزشکان پیشنهاد می دهند که انتقال جنین در مرحله بلاستوسیست انجام شود. به این معنی که تخمک‌های بارور شده به مدت ۵ تا ۶ روز در محیط خارج رحم باقی بمانند تا مراحل تکاملی خود تا بلاستوسیست را طی نموده و سپس منتقل شوند . 

در عمل ميكرواينجكشن نيز مانند IVF برای افزايش درصد موفقيت چندين تخمك لقاح می يابد. لذا تعداد جنين های تشكيل يافته زياد است؛ اما تعداد جنین‌های انتقالی به سن خانم، کیفیت جنین‌ها، تعداد دفعات قبلی درمان باروری و وضعیت رحم خانم بستگی دارد.

اگر سایر جنين های تشکیل یافته كيفيت مناسبی داشته باشند، تعدادی از آن ها با رضایت زوجین منجمد و نگهداری می شوند تا در صورت نياز برای بارداری های بعدی از اين جنين ها استفاده شود.


متخصص زنان و زایمان خوب اصفهان

درمان دارویی برای ناباروری با تحريک تخمک گذاری

درمان دارویی برای ناباروری با تحريک تخمک گذاری

تحریک تخمک گذاری توسط پروتکل های پیشرفته

تحريک تخمک گذاری نوعی درمان دارويي است که در خانم هایی که تخمک گذاری منظمی ندارند و یا دچار اختلال تخمک گذاری، تنبلي تخمدان یا بیماری پلی کیستیک تخمدان (PCOS) مي باشند، بکار برده می شود و اغلب به ‌منظور افزايش تعداد و کيفيت تخمک جهت افزايش شانس باروري و ميزان موفقيت درمان روش ‌هاي کمک بارروري (ART)، انجام مي‌ شود.

داروهايي که براي اين منظور مورد استفاده قرار مي گيرد تحت عنوان داروهاي محرک تخمک ‌گذاري ناميده مي‌شوند که با استفاده از اين داروها مي‌توان تعداد و کيفيت تخمک ‌ها را افزایش داد. پس از حصول تخمک یا تخمک های مناسب، به زوجین توصیه می شود كه در زمان های خاص و يك روز در ميان نزديكي نمايند.

تقريباً در ۲۵-۱۵ درصد از موارد ناباروري اختلال عمل تخمک گذاری ديده می شود و در مواردی که تنها دلیل ناباروري باشد جواب به درمان بسيار رضايت‌بخش است. عملاً درمان موفقيت‌آميز در اين افراد به بررسي دقيق و کشف علت اصولي عدم تخمک گذاری بستگي دارد.

به طور رایج، در موارد استفاده از روش هاي کمک باروري (ART)، يکي از اقداماتي که در ابتدا انجام می شود، تحريک تخمک‌‌گذاري جهت به دست آوردن تعداد مناسب تخمک با کيفيت بالا می باشد.

هر‌چند در زنان با عملکرد مناسب و طبيعي تخمدان، مي توان جهت تهيه تخمک از سيکل طبيعي نيز استفاده کرد، ولي از آنجايي‌که اين درمان ها مستلزم صرف وقت و هزينه مي ‌باشند، ترجيح داده مي‌ شود براي افزايش شانس باروري از تحريک کنترل‌شده تخمدان استفاده شود.

براي تحريک تخمک گذاری در روش هاي ART درماني (مانند IVF, ICSI و غیره)، بهتر است که در کنار به دست آوردن تعداد مناسب تخمک، تا جای ممکن، از تحريک بيش از حد تخمدان نيز جهت پیشگیری از خطرات احتمالی، اجتناب شود.

بنابراين قبل از هر درماني بايستي فرد به‌ طور دقيق مورد بررسي قرار بگيرد. براي اين منظور پزشک علاوه بر معاينات باليني دقيق، آزمايش‌هاي لازم را نيز درخواست مي‌ دهد تا بر اساس نتايج آزمايش‌ها، مناسب‌ترين رژيم درماني جهت تحريک تخمک گذاری و شروع درمان را انتخاب نمايد.

درمان دارویی برای ناباروری با تحریک تخمک گذاری
درمان دارویی برای ناباروری با تحریک تخمک گذاری

 داروهای محرک تخمک گذاری

براي تحريک تخمک‌گذاري داروهاي متعددي وجود دارد که بر اساس نظر پزشک موارد استفاده آنها متفاوت مي‌باشد.

در حال حاضر “کلوميفن سيترات” متداول‌ترين و رایج‌ترين دارو در تحريک ‌تخمک‌گذاري می باشد. احتمال بارداری پس از سه دوره درمان با کلوميفن سيترات ۸۵% و پس از پنج دوره ۹۹% می باشد. 

از داروهاي ديگر تحريک تخمک‌گذاري Human Menopausal Gonadotropin می باشد. HMG به طور طبيعي از ادرار خانم ‌هاي يائسه تهيه می شود و حاوي FSH و LH مي‌باشد. استفاده از اين دارو نياز به کنترل دقيق دارد و براي پیشگیری از تحريک بيش از حد تخمدان، بررسي جواب تخمدان بايد با فواصل ۴-۲ روز يکبار صورت بگيرد.

هدف از درمان با اين دارو، افزايش سطح FSH تا بالاي مرز لازم جهت تحريک رشد تخمدان مي‌باشد و زماني‌که قطر ۴-۲ عدد فوليکول نهايي به بالاي ۱۲ميلي ‌متر رسيد دارو با دوز پایین تر تجویز می شود.

از داروهاي ديگري که جهت تحريک تخمدان و دست‌يابي به تعداد فوليکول بيشتر در سيکل درمانيART از آن استفاده می شود، آگونيست‌هاي GnRHa، هورمون رها کننده گنادوتروپين ها می باشد.

معمولاً در سيکل IVF و ICSI جهت تحريک تخمک گذاری، از درمان توأم آگونيست‌هاي GnRH و گنادوتروپين ها استفاده می شود.


کاندیدای مناسب درمان نازایی به روش IUI


آشنایی با انواع روش های درمان ناباروری از زبان دکتر فرشته دانشمند

آشنایی با انواع روش های درمان ناباروری از زبان دکتر فرشته دانشمند

روش های درمان ناباروری

پس از انجام اقدامات تشخیصی، جمع آوری نتایج آزمایشات و بررسی های به عمل آمده و تشخیص علل ناباروری ، متخصصین زنان و زایمان، آندرولوژیست و جنین شناس در یک جلسه نتایج بررسی های انجام شده بر روی زوج را مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار داده و روش های درمانی مؤثر را برای زوجین پیشنهاد و فواید و معایب آن ها را به طور کامل شرح می دهند.

در پایان تصمیم نهایی توسط زوجین و با راهنمایی گروه متخصص گرفته خواهد شد. واضح است که هر زوج بر اساس علت ناباروری، درمان مخصوص خود را خواهد داشت. در زیر به راه های درمانی مختلف اشاره خواهد شد.

  • تحریک تخمک گذاری توسط پروتکل های پیشرفته

تحريک تخمک گذاری نوعی درمان دارويي است که در خانم هایی که تخمک گذاری منظمی ندارند و یا دچار اختلال تخمک گذاری، تنبلي تخمدان یا بیماری پلی کیستیک تخمدان (PCOS) مي باشند، بکار برده می شود و اغلب به ‌منظور افزايش تعداد و کيفيت تخمک جهت افزايش شانس باروري و ميزان موفقيت درمان روش ‌هاي کمک بارروري (ART)، انجام مي‌ شود.

داروهايي که براي اين منظور مورد استفاده قرار مي گيرد تحت عنوان داروهاي محرک تخمک ‌گذاري ناميده مي‌شوند که با استفاده از اين داروها مي‌توان تعداد و کيفيت تخمک ‌ها را افزایش داد. پس از حصول تخمک یا تخمک های مناسب، به زوجین توصیه می شود كه در زمان های خاص و يك روز در ميان نزديكي نمايند.

  • تلقیح اسپرم به داخل رحم Intrauterine insemination

تلقیح داخل رحمی (IUI) که عملی نسبتا ساده و بدون درد است، شامل قرار دادن اسپرم مرد درون رحم زن برای تسهیل باروری می‌باشد. در این روش درمانی که لازمه انجام آن اطمینان از وجود لوله های سالم خانم است، عمل دریافت تخمک از زن انجام نمی‌گیرد و عمل تخمک‌گذاری و باروری آن مشابه روش طبیعی انجام می‌شود.


بیشتر بخوانید : کاندیدای مناسب درمان نازایی به روش IUI

  • لقاح مصنوعی IVF

روشIVF، با سابقه‌ترین شکل از روش‌های کمک باروری (ART) است که پس از تحریک تخمدان ها و تخمک ‌گذاری، تخمک‌ها و اسپرم دریافت و لقاح در خارج از رحم انجام شده و پس از تشکیل جنین در محیط آزمایشگاه، جنین به داخل رحم منتقل می شود.

IVF یا لقاح مصنوعی برای اولین بار در دنیا در سال ۱۹۷۸ در انگلستان توسط دکتر رابرت ادواردز انجام شد که جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را در سال ۲۰۱۰ برای وی به ارمغان آورد. لوئیزی براون، کودک حاصل از این لقاح در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۸ به دنیا آمد.


هزینه لقاح مصنوعی و بارداری به روش IUI و IVF

میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟
میکرواینجکشن در چه مواردی از نازایی کاربرد دارد ؟
  •  تزریق اسپرم داخل تخمک Intracytoplasmic sperm injection

میکرواینجکشن تکنيکی است که با استفاده از روش هاى پيشرفته، یک اسپرم را به طور مستقیم داخل تخمک تزریق می نمایند و برای مدت معینی در دستگاه انکوباتور کشت داده تا به دنبال آن لقاح، تقسیم سلولی و تشکیل جنین صورت گیرد.

تزریق اسپرم درون سیتوپلاسم بر این نکته تأکید دارد که تا زمانی که اسپرم وجود داشته باشد، حتی به تعداد بسیارکم، باروری امکان‌پذیر است. به طور کلی این روش ‌در مواردی استفاده می شود كه اسپرم مرد از نظر تعداد، تحرك و يا شكل، كيفيت لازم را نداشته باشد و یا چندين مورد عمل IVF انجام شده باشد و به نتيجه نرسيده باشد.

  • بلوغ تخمک در آزمایشگاه IVM

یکی از مواردي كه در مطالعات بررسی علـل ناباروری ، به عنوان یکی از اصلی ترین دلایل ناباروری شناخته شده است، عارضه تخمدان هاي پلي كيستيك می باشد. سـندرم تخمدان پلي كيـستيک(PCOS) ، شايع ترين علـت عـدم تخمـك  گذاري زنان است كه هنـوز علت خاص و معيني براي آن شناسايي نشده است.

زنان مبــتلا به  این سندرم، درصد قابل توجهي از مبتلايان به ناباروري را شامل مي شوند که يكي از مشكلات اين افراد عدم تخمك گذاري مزمن مي باشد.

  • انتقال جنین در مرحله بلاستوسیستBlastocyst transfer

به طور معمول انتقال جنين در روش هاي کمک باروري (لقاح خارج رحمی)، دو روز بعد از گرفتن تخمک (اووسيت) یعنی در مرحله امبریو یا زمانی که جنين در مرحله ۲ يا ۴ سلولي به سر مي برد، صورت مي گيرد که در واقع زمانی است که به طور طبيعي تخمک پس از لقاح به رحم مي رسد و شرايط محيطي مناسبي براي بقاي جنين در رحم وجود دارد.

اما در شرایطی می توان با توجه به تعداد تخمک های لقاح یافته، شرایط و سابقه بیمار و صلاحدید متخصص جنین شناسی، به منظور انتخاب جنین بهتر با رشد و کیفیت مناسب و بهبود کیفیت لانه گزینی جنین، کشت جنین ها و  انتقال آن ها را تا روز سوم و یا مرحله بلاستوسیست ادامه داد؛ زیرا انجام موفقیت‌آمیز بارداری مستلزم اتصال بلاستوسیت به دیواره رحم می‌باشد.

  • تلقيح نطفه داخل لوله رحم GIFT

روشGIFT  که معمولاً در موارد استفاده از رحم های جایگزین  کاربرد دارد؛ تا مرحله‌ جمع‌آوري‌ تخمك ها و تهيه‌ و آماده‌ سازي‌ اسپرم‌ مشابه‌ IVF است؛ اما پس‌ از اين‌ مرحله‌ مقدار مناسب‌ اسپرم‌ و تخمك بوسيله‌ لاپاراسكوپ‌ مستقیماً در داخل لوله های رحمی که در حالت طبیعی محل لقاح است، قرار داده می شود. براي‌ انجام‌ اين‌ روش‌ نياز به‌ لوله‌ رحم‌ سالم‌ مي‌باشد.

  • انتقال نطفه بارور شده داخل لوله رحم ZIFT

انتقال سلول تخم به درون لوله های رحمی ( ZIFT ) يکی از روش های کمک درمان ناباروری است که تركيبي‌ از IVF و GIFT مي‌باشد. بيماران‌ مشابه‌ IVF آماده‌ شده‌، تخمك ها جمع‌آوري‌ می شود، در آزمايشگاه‌ لقاح‌ صورت‌ مي‌گيرد و جنین ها (مرحله زیگوت) تشکیل می شوند؛ اما در مرحله انتقال، پس از انتخاب جنین ها (مرحله تک سلولی) بسته به کيفيت جنين‌ها، شرايط رحم و سن خانم، تعداد مناسبی از آن‌ها (معمولاٌ تا ۴جنين) بنا به صلاحدید پزشک، با کمک لاپاراسکوپی در لوله های رحم (فالوپ) قرار داده می شود.

هچینگ آزمایشگاهی جنین
هچینگ آزمایشگاهی جنین
  • هچینگ آزمایشگاهی جنین Laser assisted hatching

 تخمک، از زمان آزاد شدن از تخمدان، پس از باروری و تشکیل جنین تا مرحله لانه گزینی جنین در جداره رحم (اندومتر)، توسط یک لایه نرم بیرونی به نام زونا پلوسیدا محافظت می شود.

این پوشش ژلاتینی مانند که از جنس مولکول های قندی پروتئینی است، باعث محافظت تخمک و جنین می شود؛ یعنی پس از وارد شدن یک اسپرم به تخمک، مانع ورود اسپرم های بعدی می شود و پس از مرحله لقاح، یکی از عوامل هدایت جنین از لوله رحم به سمت رحم است که مانع جداشدن سلول های جنین از یکدیگر می شود.

  • تشخیص ژنتيکي جنین پیش از لانه‌گزینی Preimplantation genetic diagnosis

PGD فناوری جدیدی در بررسی ژنتیکی  و تشخیص اختلالات احتمالی جنین، پیش از لانه‌گزینی در رحم مادر است که این امکان را برای افراد با شرایط خاص وراثتی فراهم می‌سازد تا از انتقال این ژن‌های معیوب به فرزندان خود جلوگیری کنند. PGD  همه روش‌های آزمایش سلول‌های یک جنین شامل بررسی کروموزوم ها و ژن‌های جنینی، پیش از انتقال به رحم مادر در طول یک دوره IVF/ICSI را شامل می‌شود.


تشخیص و درمان ناباروری